Przejdź do głównej zawartości

Powierzchownie miziamy się po uszach

Masz przyjaciół? Super. Masz z kim wyjść na kawę, potańczyć na imprezie i udać się na sobotni shopping. Żeby nie było. Do kina też kogoś znajdziesz, a w razie gdyby zachciało Ci się wypić drinka to wpisałabyś jedno z imion w książkę kontaktów, albo wybrała ikonkę z fejsbukowego czatu i ktoś by Ci potowarzyszył. No świetnie, nie jesteś więc samotna. Mierzysz kieckę, a Twoja przyjaciółka, na którą przecież zawsze możesz liczyć, powie Ci że wyglądasz nieziemsko, nawet jeśli tak naprawdę wyglądasz jak baleron przepasany sznurkiem. Dzwonisz do niej i chcesz się wypłakać bo zostawił Cię chłopak, a ona na to, że nie ma co się martwić, nie ten to następny. No i od razu przestajesz się martwić, co nie?
Prawdziwe? Nic dziwnego, dzisiaj większość ludzi powierzchownie mizia się po uszach. Wolimy mieć sporą grupkę dookoła siebie, która będzie się z nami zgadzać, przytakiwać i nie ośmieli się na krytykę. Nie wypada, jesteśmy przecież BFF. Po co sprawiać sobie przykrość. Jakiekolwiek zagłębianie się w bliższe, bardziej szczere relacje jest nieopłacalne. Boimy się zranienia, zostawienia. A tak, gdy nasza przyjaciółka znajdzie sobie inne grono towarzyszy, albo co gorsza nowego partnera życiowego, my wciąż nie będziemy samotni. Czat na fejsbuku ma przecież całkiem spory zakres, zawsze można napisać do kogoś innego. Znamy się wszak jak łyse konie, składamy życzenia urodzinowe (na wallu czy nie, liczy się przecież "pamięć"), wiemy gdzie byliśmy na wakacjach, znamy historię swoich związków. Bardzo wygodna ta opcja, bo  udało nam się to wszystko bez rozmawiania! Chodźmy więc na tego drinka, weekend trwa!
Przeraża mnie ta powierzchowność i czasy, w jakich przyszło nam żyć. Sama czasem łapię się na tym i daję się nabierać. Bo granice między tym wszystkim stają się zatarte, coraz bardziej przesunięte, na coraz więcej rzeczy sobie pozwalamy. Czasem można wpaść  w jakąś dziurę nie zdając sobie z tego sprawy. A wyjście z niej nie jest łatwe.
Przyjaciel, taki co pójdzie z Tobą na kawę, ale i przy okazji trochę Cię szturchnie i obiektywnie powie, żebyś głupot nie czynił, taki co nie pomizia Cię w baleronowatej sukience, tylko pomoże znaleźć lepszą. Który będzie Cię wspierał nie tylko przy drinku, który znajdzie dla Ciebie czas nawet wśród swoich licznych obowiązków rozpisanych w terminarzu na najbliższe trzy miesiące. Będzie się z Tobą śmiał do łez, ale i płakał przy Tobie. Najcenniejszy.
 
Byle by tylko nie zapomnieć, że w przyjaźni nic nie ma racji bytu bez wzajemności.



Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Odwaga.

Jestem odważna. Potrafię zaryzykować. Wyruszyć w samotną wędrówkę. Szukać kotów w schroniskach i uśmiechów na dachach. Bezczelnie się śmiać. I zrywać bez z krzaków. Boję się. Za każdym razem, gdy mam wyruszyć w drogę boję się tak bardzo, że moje palce drżą na samą myśl. Drżą ze strachu, ale i z podniecenia. Czasem szukam schronienia, a czasem sama wystawiam się na stracenie. A potem stracenie okazuje się ocaleniem. I tak ocalam się dzień po dniu, nie pozwalam sobie spocząć. Czasem przykucnę na chwilę, miesiąc, rok, może dwa. Wydawało mi się, że się schroniłam. Bezsilna. Potem wymiatam te koty z tego schroniska. Rozbijam resztki wazonów. Wylewam wodę. Kwitnie kalina. Kolejny rok. Słyszę wołanie. Czy to ty, mój miły, czy to echo w studni?

You can be me.

Hej, możesz być mną. Możesz zjeść to samo marchewkowe ciasto. I cieszyć się tym samym jabłkiem. Możesz wyjechać do Paryża. Albo wziąć kota ze schroniska. Możesz nosić okulary. Pisać listy do nieznajomych. Zawsze zamawiać flat white. Albo piwo z imbirem. Możesz wystawiać twarz do słońca. I odwiedzać tego samego fryzjera. Możesz kupić ten sam flakon perfum. A na randkę wybrać się do tego samego lasu. Możesz wąchać nowe książki, I na śmietnikach szukać skarbów. Możesz wybierać tych samych autorów, zapętlać tę samą playlistę. Możesz sadzić tę samą lawendę, a na śniadanie przeciskać te same pomarańcze. I płakać nocą ze wzruszenia, I wzruszać ramionami z grymasem. Hej, możesz być mną. Równie dobrze możesz być sobą. ***